Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ 2012



Κι εφέτος o Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «'Aλμα Ζωής» διοργανώνει σε συνεργασία με την Οργάνωση Susan G. Komen for the Cure τον Αγώνα Greece Race for the Cure, ο οποίος αποτελείται από έναν αγώνα Δρόμου 5 χλμ και έναν Περίπατο 2 χλμ ο οποίος θα πραγματοποιηθεί στο Ζάππειο την Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012.
Πέρυσι ο Σύλλογός μας συμμετείχε στην διοργάνωση και στον Μαραθώνιο. Εφέτος λόγω της προγραμματισμένης εκδρομής του Συλλόγου στην Τήνο στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου 2012, μέλη του Συλλόγου αδυνατώντας να λάβουν μέρος στην εκδήλωση, κατέβαλαν τη συνδρομή συμμετοχής και το ποσόν που απαιτείται για την συμμετοχή στην εκδήλωση και τον Μαραθώνιο ως συμπαράσταση στους σκοπούς του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυναικών με καρκίνο του μαστού, προμηθεύτηκαν τα σχετικά καπέλα και μπλουζάκια και φωτογραφήθηκαν στις 28/9/2012 έξω από το Δημοτικό Κατάστημα Αυλώνα προωθώντας με την σειρά τους την υποστήριξη του Συλλόγου μας προς τον Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικών με καρκίνο του μαστού και το μήνυμα με την ελπίδα για την καταπολέμηση μιάς ασθένειας που ταλαιπωρεί χιλιάδες γυναίκες σε ολόκληρη την υφήλιο.


Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΩΡΩΠΟΥ-2/10/2012


Την Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012 και ώρα 6.30 το απόγευμα, ο Δήμος Ωρωπού εγκαινιάζει την έκθεση και τον αντίστοιχο διαγωνσιμό φωτογραφίας, στο Πολιτιστικό Κέντρο Καπανδριτίου. Η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή στο κοινό μέχρι τις 9 Οκτωβρίου. Την βραδιά των εγκαινίων θα απονεμηθούν και τα βραβεία στις 3 καλύτερες φωτογραφίες καθώς και ειδικό βραβείο στην καλύτερη ενότητα φωτογραφιών μιάς από τις Δημοτικές Κοινότητες που λαμβάνουν μέρος στον διαγωνισμό. Ο Σύλλογός μας μέσω μελών του έχει συμμετοχή με σημαντικό αριθμό φωτογραφιών, με θέμα όψεις του Αυλώνα, όπως ζητούσε και ο σχετικός όρος συμμετοχής.

Τα μέλη που συμμετέχουν με φωτογραφίες τους στον διαγωνισμό είναι τα παρακάτω:
-Δημήτριος Νάνος
-Εύα Γεωργαντά
-Μάκης Λέκκας
-Σοφία Βόγγλη
-Φάνης Λιάτης
-Μιχάλης Μιχαηλάκης

Ο Δήμος Ωρωπού προσκαλεί όλους τους δημότες στην έκθεση του φωτογραφικού υλικού από τις Δημοτικές Κοινότητες του Δήμου κι εμείς με την σειρά μας καλούμε όλα τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου να παραστούν στα εγκαίνια της έκθεσης και την απονομή των βραβείων του διαγωνισμού.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΣΤΑΦΥΛΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΟΥ

Στον Αυλώνα 3 ήσαν οι κυρίαρχες ποικιλλίες σταφυλιού. Πρώτη και καλύτερη θεωρείται μέχρι σήμερα ο ροϊδίτης, που τα σταφύλια του έχουν ελαφρά το χρώμα του χαλκού. Το σταφύλι αυτό ενώ είχε πολύ καλή ποιότητα δεν είχε μεγάλη ποσότητα αλλά ήταν το καταλληλότερο για καλής ποιότητας κρασί ενώ ήταν εκλεκτό και σαν φαγώσιμο.

Ροϊδίτης

Το σαβατιανό ερχόταν δεύτερο και ενώ δεν είχε την καλύτερη ποιότητα είχε όμως μεγάλη ποσότητα και παραγωγή γι αυτό ο μούστος ήταν σχεδόν πάντα ανάμεικτος με ροϊδίτες και σαβατιανά σταφύλια τα οποία δεν τα προτιμούσαν για φαγώσιμα παρά μόνο για μούστο.

Σαβατιανό

Τελευταία ποικιλλία ήταν το "μούχτερο" όπως το έλεγαν στον Αυλώνα, κόκκινο σκούρο σταφύλι, στυφό και ξυνόγλυκο στη γεύση, δεν το προτιμούσαν για φαγώσιμο και το έριχναν στο μούστο για να φτιάξουν το κρασί που το έλεγαν "κοκκινέλι".

Το μούχτερο

Tόσο ο ροϊδίτης όσο και το σαβατιανό έβγαζαν λευκό κρασί. Για να φτιάξουν κόκκινο κρασί που το προτιμούσαν σπανιότερα και το έλεγαν κοκκινέλι, έβαζαν ροϊδίτες ή σαβατιανό ή ανάμεικτα αυτά τα δύο είδη και πρόσθεταν το μούχτερο. Τις ρώγες από τα σταφύλια του μούχτερου τις έκοβαν, τις έβραζαν και το ζουμί αφού το σούρωναν το έριχναν μέσα στον μούστο ο οποίος έτσι ''έπαιρνε'' χρώμα. Συνήθως η αναλογία ήταν 1/10 κόκκινο και άσπρο. Όσοι ήθελαν πιό σκούρο το κοκκινέλι έριχναν περισσότερο μούχτερο.
Τέλος στο μούστο έριχναν παλαιότερα πάντοτε ρετσίνι σε αναλογία 400 κιλά μούστου 1 κιλό ρετσίνι. Το ρετσίνι θεωρούνταν το καλύτερο συντηρητικό και επιπλέον έδινε άρωμα στο κρασί, ήταν η λεγόμενη ρετσίνα. Παλιότερα στον Αυλώνα και σε όλη την Αττική, ήταν αδιανόητο το κρασί να μην έχει ρετσίνα. Σήμερα αρκετοί φτιάχνουν αρετσίνωτο κρασί που στον Αυλώνα οι παλιότεροι το έλεγαν κάπως υποτιμητικά ''ρομπόλα'' επειδή δεν είχε την σπιρτάδα του ρετσινιού και ήταν αρκετά πιό ελαφρύ.

ΜΟΥΣΤΑΛΕΥΡΙΑ



Για να φτιάξουμε τη γνωστή μουσταλευριά παίρνουμε το μούστο και τον βράζουμε σε σιγανή φωτιά αρκετή ώρα για να βράσει καλά. Σε πολλά σπίτια ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούν στις αυλές τους, το παλιό χάλκινο καζάνι κάτω από το οποίο βάζουν ξύλα κι ανάβουν φωτιά. Ο μούστος βράζει μέχρι να μείνει η μισή ποσότητα. Τον ξαφρίζουμε τακτικά με μία μεγάλη τρυπητή κουτάλα τον «κεψέ» όπως τον έλεγαν. Στη συνέχεια «κόβουμε» το μούστο με άσπρο χώμα. Στον Αυλώνα τέτοιο άσπρο χώμα έχει αρκετό στη Βένιζα και σε ορισμένες άλλες τοποθεσίες σε μικροποσότητες. Όταν προσθέσουμε το χώμα, ο μούστος αφρίζει και χύνεται γι αυτό θέλει μεγάλη προσοχή να τον κατεβάσουμε αμέσως από τη φωτιά.
Αφού κρυώσει ο μούστος παίρνουμε 5 ποτήρια μούστο και 1 ποτήρι αλεύρι. Σε μία κατσαρόλα βάζουμε τον κρύο μούστο και μετά ρίχνουμε το αλεύρι και το ανακατεύουμε πολύ καλά ώστε να λοιώσει τελείως αλλιώς θα κάνει «σβώλους» οι οποίοι θα παραμείνουν συμπαγείς με αποτέλεσμα να αποτύχει η κρέμα της μουσταλευριάς. Στη συνέχεια βράζουμε το μείγμα μούστου-άλευρου ώσπου αυτό να πήξει και να γίνει σαν κρέμα. Το κατεβάζουμε από τη φωτιά και στη συνέχεια το αδειάζουμε σε πιάτα τα οποία έχουμε υγράνει μόλις, με νερό ώστε να μην κολλάει η μουσταλευριά. Από πάνω πασπαλίζουμε με κανέλλα και τριμμένο καρύδι ή τα τελευταία χρόνια, λόγω της μεγάλης φυστικοπαραγωγής στον Αυλώνα, με τριμμένο φυστίκι.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Αρχιμανδρίτου Θωμά Ανδρέου-Οι Νεομάρτυρες της Βουλγαρίας


Εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τον Εκδοτικό  Οίκο  των  Αφών  Κυριακίδη, η  μεταπτυχιακή  διπλωματική εργασία του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου πατρός Θωμά Ανδρέου,  Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως και Προϊσταμένου του Ιερού  Προσκυνήματος Παναγίας Φανερωμένης  Ηρακλείτσας  Καβάλας, με τίτλο: "Οι Νεομάρτυρες της Βουλγαρίας".
Η  εργασία  συντάχθηκε  υπό  την  επίβλεψη  του  Καθηγητού  και  Κοσμήτορος  της  Θεολογικής  Σχολής  του Α.Π.Θ. κ. Μιχαήλ Τρίτου.
Πρόκειται  γιά  μία  εξαιρετικά  καλαίσθητη  έκδοση 250  σελίδων, πολυτελούς  εμφανίσεως, διανθισμένη  με  σχετικό  φωτογραφικό  υλικό, αντάξια  του  ονόματος  και  του  παρελθόντος  του  Οίκου  Κυριακίδη.
Ο  Πανoσιολογιότατος  συγγραφεύς  την  αφιερώνει  στον  Παναγιώτατο Οικουμενικό  Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και εκείνος επιδαψιλεύει τις  ευχές του προς  τον  συγγραφέα  διά  δύο  Πατριαρχικών  Γραμμάτων, τα  οποία  δημοσιεύονται  εισαγωγικώς.
Η  εργασία  προλογίζεται  από  τον  διακεκριμένο Καθηγητή  κ. Βλάσιο  Σαββίδη-Ποντιακής καταγωγής, από  την  Θεσσαλονίκη-ο  οποίος  δραστηριοποιείται  από  δεκαετιών  σε  Πανεπιστήμια  των  Η.Π.Α.
Όπως  σημειώνει  στον  πρόλογό  του  ο  Καθηγητή Σαββίδης, "η  εργασία  αύτη  έχει  ως  αντικείμενον  τους  εν  Βουλγαρία  Αγίους  Νεομάρτυρας, θέμα  εξαιρετικού  επιστημονικού  καί  ιστορικού, αλλά  και  θεολογικού  ενδιαφέροντος...Η  εργασία  του  πατρός Θωμά  κρινομένη  συνολικώς, αποτελεί  μίαν  ιδιαιτέρως  επιτυχημένην  επιστημονικήν  προσέγγισιν  του  εν  λόγω  ζητήματος. Ο  χειρισμός  του  όλου  θέματος  υπό  του  συγγραφέως, είναι  καθ'  όλα  σύμφωνoς  προς  την  επιστημονικήν  δεοντολογίαν  και  τακτικήν  προσεγγίσεως  παρομοίων  ζητημάτων. Και  μόνον  η  αναφορά  458  παραπομπών, αποδεικνύει  την  μελέτην  υπό  του  συγγραφέως  της  σχετικής  Ελληνικής, Βουλγαρικής  και ξένης  βιβλιογραφίας, βάσει  της  οποίας η  εργασία  του  δύναται  να  θεωρηθή  πλήρως  τεκμηριωμένη (σελ. 17 - 18)".
"Ο  συγγραφεύς-συνεχίζει-προτάσσει  εισαγωγικώς  κείμενον  περί  των  Μαρτύρων  της  αρχαίας  Εκκλησίας  και  των  Νεομαρτύρων  γενικώς (σελ. 4 -  19),  και  εις  την  συνέχειαν (κεφάλαιον Α')  σύντομον  Ιστορίαν  της  Βουλγαρικής  Εκκλησίας (Εκχριστιανισμός  των  Σλάβων - Ίδρυσις  της  Βουλγαρικής  Εκκλησίας -  Η  Βουλγαρική  Εκκλησία  κατά  το πρώτον [863 -  1014]  και  δεύτερον [1186 -  1393] Βουλγαρικόν  Βασίλειον - Δημιουργία  του  Βουλγαρικού  Ζητήματος  και  ανασύστασις  του Βουλγαρικού  Πατριαρχείου, σελ. 20 -  49).  Τό  κύριον μέρος  της  εργασίας (σελ. 50 -  142), χωριζόμενον  εις  δύο  κεφάλαια (Β΄  και  Γ΄), περιλαμβάνει  τα  βιογραφικά  σημειώματα  15  Αγίων  Νεομαρτύρων  τελειωθέντων  εν  Βουλγαρία, ασχέτως  εθνικής  καταγωγής  ή  Βουλγαρικής  καταγωγής  τελειωθέντων  αλλαχού (κεφάλαιον Β΄), καθώς  και  άλλων  5, Αθωνιτών  Οσιομαρτύρων  Βουλγαρικής  καταγωγής. Εις  το  κεφάλαιον  αυτό  περιλαμβάνεται  και  εκτεταμένη  αναφορά (σελ. 105 -  119)  περί  της  Αθωνικής  Πολιτείας  του  Αγίου  Όρους  και  της  Βουλγαρικής  Μονής  Ζωγράφου.Τέλος, εν  παραρτήματι  και  προ  του  Επιλόγου  και  της  Βιβλιογραφίας, δίδονται  πληροφορίες  περί  των σωζομένων Λειψάνων  Νεομαρτύρων  της  Βουλγαρίας (σελ. 199)''.
Ο  ίδιος  Καθηγητής  έχει   την  άποψιν, "ότι  το  πλέον  σημαντικόν  στοιχείον  της  όλης  εργασίας, είναι  το  γεγονός  της  ανακαλύψεως  του  Αγ. Νεομάρτυρος  Νικολάου  του  εξ  Ιωαννίνων (διότι  ουσιαστικώς  περί  ανακαλύψεως  πρόκειται, εφ΄ όσον  η  μνήμη  του  Αγίου  δεν  έτυχε  παρ' ημίν  της  δεούσης  προσοχής  και  σημασίας...Κατά  την  γνώμην  ημών- κατόπιν  επισταμένης  μελέτης  των  στοιχείων  των  αναρτηθέντων  εις  το  Διαδύκτιον 
http://tosalesi.blogspot.gr/2011/05/blog-post_10.html
http://tosalesi.blogspot.gr/2011/05/1652011-1752011.html
και  άλλων  δοθέντων  ημίν, υπό  τε  του  Αρχιμανδρίτου  π. Θωμά  και  του  Καθηγητού κ. Αντ. Μάρκου - ουδεμία  αμφιβολία  υπάρχει  περί  της  ιστορικότητος  του  Νεομάρτυρος  Νικολάου  του  εξ  Ιωαννίνων, καθ΄ ότι  υφίστανται  ουσιαστικαί  διαφοραί  μεταξύ  αυτού  και  του  συνωνύμου  αυτού  και  συμπατριώτου  του  Νεομάρτυρος  Νικολάου  του  εκ  Μετσόβου, των  οποίων  (διαφορών)  έκαμε  ημάς  κοινωνούς  ο  π. Θωμάς, διά  σχετικής  εισηγήσεώς  του  εις  το  Θεολογικόν  Σεμινάριον  του  Σαββάτου 27.5.2011, διοργανωθέντος  υπό  τε  των  Πανεπιστημίων  Θεσσαλονίκης  και  Μακεδονίας  και  της  Ιεράς  Μητροπόλεως  Λαγκαδά, Λιτής  και  Ρεντίνης".
Πρόκειται για την δημόσια ανακοίνωση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στην οποία μεταξύ άλλων, έγινε η πιστοποίηση και ταύτιση Ιερού Ναού και Εικόνας του Αγίου Nικολάου Νεομάρτυρος εξ Ιωαννίνων στον Αυλώνα Αττικής.
Στο  τέλος  του  βιβλίου  και  μετά  την  εργασία  του π. Θωμά, παρατίθεται  σε  Παράρτημα  η  Ακολουθία  του  Νεομάρτυρος  Νικολάου  του  εξ  Ιωαννίνων  η  οποία  φιλοπονήθηκε  από  τον  Καθηγητή κ. Αντώνιο Μάρκου, κατόπιν  αιτήματος  του  Αρχιμ. π.Θωμά Ανδρέου, στα  πλαίσια  των  δραστηριοτήτων  του  Κέντρου  Αγιολογικών  Μελετών "Όσιος  Συμεών  ο  Μεταφραστής", με  διορθώσεις  του Μουσικοδιδασκάλου -  Πρωτοψάλτου  κ. Γεωργίου  Χρονοπούλου.  Γιά  την  Ακολουθία  αυτή  ο  Καθηγητής  Σαββίδης  στον  Πρόλογό  του, έκανε  την  τιμή  να  γράψει  τα  ακόλουθα:
"Εις  την  έκδοσιν  της  εργασίας  περιλαμβάνεται  και  Ακολουθία  εις  τον  Άγιον  Νεομάρτυρα Νικόλαον  των  εξ  Ιωαννίνων, η  οποία  εποιήθη  υπό  του  αγαπητού  συναδέλφου, Καθηγητού  κ. Αντωνίου  Μάρκου. Ο  αγαπητός  συνάδελφος  δεν  προσφέρει  είς  ημάς  τροφήν  πνευματικήν  τοιαύτης  αξίας  διά  πρώτην  φοράν. Αντιθέτως το  υμνολογικόν  αυτού  έργον, εκτιμώμενον  συνολικώς, τον  κατέταξε  εις  το  top 5 των  συγχρόνων  Ελλήνων  υμνογράφων, κατά  την  διάρκειαν  του  σχετικού  αφιερώματος  του  ημετέρου  Πανεπιστημίου  και  της  εν  αυτώ  Σχολής  Ελληνικών  Σπουδών, εξαμήνου  διαρκείας, κατά  το  παρελθόν  έτος  2010.
Η  εν  λόγω  Ακολουθία  διακρίνεται  διά  την  κομψότητα  του  ποιητικού  της  λόγου, την  πυκνότητα  των  νοημάτων  και  την  εν  συντομία  περιεκτικότητα (αυτό  άλλωστε  είναι  το  κύριον -  κατ΄ εμέ - χαρακτηριστικόν  του  υμνογραφικού  έργου  του  κ. Μάρκου)".
Στην ακολουθία υμνολογείται και η εύρεση του Ναού και της Εικόνας του Αγίου στον Αυλώνα Aττικής.
Το βιβλίο των  Νεομαρτύρων  της  Βουλγαρίας διατίθεται  από  τις  Εκδόσεις  Κυριακίδη,  στην  Θεσσαλονίκη  (Κων. Μελενίκου 5, Τ.Κ. 546 35, τηλ. 2310 208 540)  και  στην  Αθήνα   (Στοά  του  Βιβλίου, Πεζματζόγλου 5, Τ.Κ. 105 64, τηλ. 210 32 11 097).

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΟΙΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΙΟ ΖΥΓΟΜΑΛΑ



Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση είναι  ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε σε Αθηναϊκή εφημερίδα το 1914, το έγραψαν οι Κρητικοί και το δημοσίευσε ο Νικόλαος Κασιμάτης, αφιερωμένο στον Αντώνιο Ζυγομαλά για τον χαμό του αδελφού του Ιωάννη και του γιού του Ανδρέα. Το ποίημα είναι το παρακάτω:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ

H Πλανόδιος Κρητική Μούσα
Τον τεθλιμμένον Αντώνιον Ζυγομαλάν παρηγορούσα

ΖΥΓΟΜΑΛΑ ΑΝΤΩΝΙΕ, υπομονή μεγάλη
Στην άξαφνή σου συμφορά, γιατί πονούνε κι άλλοι
Πονάει η Κρήτη προ πολλού γενναίον αδελφόν σου
Και κλαίει όλη η Ήπειρος σήμερον τον υιόν σου
Πονείς και συ και ως γονιός κι ως αδελφός ακόμα
Μα βλέπε δάφνες και μυρτιές που κοίτωνται σαν στρώμα
Γύρω στα προσκεφάλια τους και τους μυροβολούνε
Κι οι Μούσαι με τας λύρας των τάδε τους τραγουδούνε:
Nειάτα και κάλλη φθείρονται κι ο πλούτος τέλος έχει
Μόνον μιά δόξα μιά τιμή, καταλυμό δεν έχει.
Και συ γονιέ και αδελφέ και ως άκρον πατριώτης
Παύσον τους αναστεναγμούς, τα πάντα ματαιότης
Και δόξαζε τον Κύριον στου χάρου το φαρμάκι
Και κάνε πέτρα την καρδιά και στρίβε το μουστάκι
Με την γνωστήν σου λεβεντιά και να σε καμαρώνη
Η ακριβή σου σύζυγος , τον πόνον ν΄αλαφρώνη
Η μάνα του μοναχογιού, τ΄αήττητου Ανδρέα
Που θύμα όλος έπεσε για την Μεγάλη Ιδέα

Η γενιά των Ζυγομαλάδων, από τις αρχαιότερες Ελληνικές οικογένειες, είχε αγωνιστεί με αυταπάρνηση σε όλους τους εθνικούς και απελευθερωτικούς αγώνες της Ελλάδας.


Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς, πατέρας του Αντωνίου, γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1803.  Αγωνίστηκε στην επανάσταση του 1821 μαζί με άλλους επίλεκτους εθελοντές Ηπειρώτες, Ζακυνθινούς και Αθηναίους. Πήρε μέρος στους αγώνες και στην επανάσταση στην Χίο, από την οποία διέφυγε μετά την καταστροφή, στο Μεσολόγγι έχρι την λύση της πολιορκίας, στο Ναύπλιο στην Τρίπολη και στην Αθήνα. Στην πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών προσβλήθηκε σοβαρά από βαριά ασθένεια και σώθηκε ως εκ θαύματος. Σπούδασε στην Πάντοβα και στο Παρίσι ιατρική με υποτροφία του Κοραή και του Καποδίστρια. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε αρχικά στην Ύδρα, και αργότερα στις Σπέτσες. Στα χρόνια του Όθωνα εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο, όπου παντρεύτηκε την Μαριόρα Ταμπακοπούλου. Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία στην έκδοση της εφημερίδας «Ο φίλος του Λαού» και διακρίθηκε ως ένας από τους άριστους και πιο τολμηρούς δημοσιογράφους. Το 1843 εκλέχτηκε πανηγυρικά αντιπρόσωπος των Κρητών στην Α΄ Εθνική Συνέλευση στην Αθήνα. Και χρημάτισε υπουργός ναυτικών στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1854.Απεβίωσε το 1876 στην Αθήνα.


Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς, γιός του Ανδρέα Ζυγομαλά ήταν αγωνιστής της Κρητικής επανάστασης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1842. Αδελφός του ήταν ο πολιτευτής και μετέπειτα βουλευτής και Υπουργός Αντώνιος Ζυγομαλάς.Υπηρέτησε στο στρατό με το βαθμό του αξιωματικού του πεζικού. Πήρε μέρος από τους πρώτους στις μάχες στην επανάσταση της Κρήτης υπό τις διαταγές του Π. Κορωναίου και του Ζιμβρακάκη. Πολέμησε επίσης στην Γαλλία κατά τον Γαλλογερμανικό πόλεμο στην περίφημη Legion Héllenique και έλαβε το παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής. Τραυματίστηκε σοβαρά από μια σφαίρα που του έμεινε στο στήθος και γι αυτό οι γιατροί του είχαν συστήσει να περνά τα καλοκαίρια του σε ορεινά μέρη με πεύκα όπως γινόταν σε όσους έπασχαν από ασθένειες των πνευμόνων την εποχή αυτή. Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς ήλθε έτσι στον Αυλώνα που το κλίμα του ήταν κατάλληλο για τις παθήσεις των πνευμόνων και από εδώ ξεκίνησε η γνωριμία της οικογένειας Ζυγομαλά με τον Αυλώνα. Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς εντυπωσιασμένος από την ζεστή φιλοξενία και τον έντιμο χαρακτήρα των Αυλωνιτών και γνωρίζοντας το πρόβλημα του τόπου με τον τσιφλικά Συγγρό, είπε στον αδελφό του Αντώνιο που ασχολείτο με την πολιτική ότι αυτούς τους ανθρώπους  πρέπει να τους βοηθήσεις κι αυτοί θα στο ανταποδώσουν, όπως κι έγινε πράγματι. Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς πέθανε τον Ιανουάριο του 1866-67 στην Αθήνα.

Η Κρήτη και ο λαός της στενά συνδεδεμένοι με την οικογένεια Ζυγομαλά, αφιέρωσαν με τον μοναδικό τρόπο που ξέρουν να πλέκουν τους στίχους και την ευαισθησία που τους διακρίνει, σαν δείγμα ευγνωμοσύνης για την οικογένεια που αγωνίστηκε για την ελευθερία της πατρίδας τους, το παραπάνω ποίημα προς τον Αντώνιο Ζυγομαλά για τον χαμό του αδελφού του και του γιού του Ανδρέα στους εθνικούς υπέρ πατρίδος αγώνες.



Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΡΟ-ΖΥΓΟΜΑΛΕΙΑ 2012

Την Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια των Ζυγομαλείων 2012, έγινε αφιέρωμα στον μεγαλύτερο εν ζωή αυτοδίδακτο βιολιστή της λαϊκής μας μουσικής και συνθέτη, τον Γιώργο Κόρο. Το ιστορικό της εκδήλωσης που συγκέντρωσε στον κήπο του Μουσείου Ζυγομαλά πάνω από 1.200 άτομα έχει ως εξής: Τον Ιούνιο ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας κος Άρης Πάντος ανακοίνωσε ότι οι σχετικές εκδηλώσεις θα γίνουν αφού ληφθούν υπόψιν και οι απόψεις των τοπικών πολιτιστικών φορέων για την θεματολογία των εκδηλώσεων και γι αυτό κάλεσε και τον Σύλλογό μας να καταθέσει τις προτάσεις του. Σε σύσκεψη των μελών του Συλλόγου μας, προτάθηκε από τα ιδρυτικά μέλη μας, Ιωάννα Σιδέρη και Γιώργο Κυριακού, μιά βραδιά αφιερωμένη στον Γιώργο Κόρο. Για τους αναγνώστες που δεν το γνωρίζουν ο Γιώργος Κόρος, κατάγεται από τους Ανδρωνιάνους Ευβοίας, είναι παντρεμένος με την Αυλωνίτισσα Ασήμω Παπαθεοδώρου, μετά τον γάμο του έμεινε αρκετά χρόνια στον Αυλώνα όπου δημιούργησε την οικογένειά του πριν μετακομίσει στην Αθήνα και είναι τόσον αυτός όσο και όλη η οικογένειά του δημότες Αυλώνα διατηρώντας στενές σχέσεις με τους Αυλωνίτες συγγενείς και φίλους τους που ήσαν όλοι στην εκδήλωση, όπως ο Βασίλης I. Λέκκας που κατασυγκινημένος παρακολουθούσε δίπλα στη θεία του Ασήμω Παπαθεοδώρου το τιμητικό αφιέρωμα στο σύζυγό της. Η πρόταση υιοθετήθηκε από το Τοπικό Συμβούλιο Αυλώνα παρόλη την δυσκολία του εγχειρήματος αφού θα έπρεπε να συμμετέχουν καταξιωμένοι καλλιτέχνες και να οργανωθεί μία εκδήλωση ανάλογη τόσο του Κόρου για τον οποίο γίνεται το αφιέρωμα, όσο και για τους τραγουδιστές και μουσικούς που θα ελάμβαναν μέρος. Η πρώτη επαφή έγινε με την οικογένεια Κόρου, μέσω του Αυλωνίτη, δεξιοτέχνη μουσικού και σολίστα του κλαρίνου, Γιώργου Κυριακού,  και ιδιαίτερα με την κόρη του Κατερίνα, η οποία ενθουσιάστηκε με την ιδέα του αφιερώματος στον πατέρα της και παρόλο που ο Γιώργος Κόρος το διάστημα αυτό αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας αφού μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο λόγω ατυχήματος που τον εμπόδιζε να κινηθεί. Η οικογένεια Κόρου διέθεσε πλήθος ανέκδοτων, ιστορικών και σπάνιων πλέον φωτογραφιών, στις οποίες απεικονίζεται όλη σχεδόν η ιστορία του λαϊκού και δημοτικού μας τραγουδιού με τον Κόρο να απαθανατίζεται δίπλα σε μεγάλες μορφές, από τον Γιώργο Παπασιδέρη μέχρι τον Στέλιο Καζαντζίδη, από τον  Μήτσο Αραπάκη έως την Χαρούλα Αλεξίου κ.α. Οι φωτογραφίες αυτές πλαισίωσαν την εκδήλωση της 6ης Σεπτεμβρίου, σε έκθεση που προβλήθηκε στο κοινό  που ήλθε στην εκδήλωση, στην είσοδο του Μουσείου Ζυγομαλά και πλέον ανήκουν στο Ιστορικό Αρχείο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αυλώνα. Επιπλέον ο Γιώργος Κυριακού μαζί με την Κατερίνα Κόρου, τραγουδίστρια η ίδια και συνθέτης, ζήτησαν από καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως η Βάσω Χατζή, ο Λευτέρης Ζέρβας, ο Σπύρος Μπρέμπος, ο Νίκος Πανουργιάς κ.α. να συμμετέχουν στην εκδήλωση. Όλοι  οι καλλιτέχνες μόλις άκουσαν ότι στον Αυλώνα θα γίνει αφιέρωμα στον Γιώργο Κόρο προθυμοποιήθηκαν να συμμετέχουν σε αυτό και μάλιστα αφιλοκερδώς. Φυσικά με τα διαθέσιμα χρήματα που υπήρχαν για την συγκεκριμένη εκδήλωση από τον σχετικό προϋπολογισμό του Δήμου δεν θα μπορούσε να καλυφθεί ούτε ένα ''νυχτοκάματο'' ενός μόνον από τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν  στην εκδήλωση, αλλά για μιά ακόμη φορά η εθελοντική και ανιδιοτελής προσφορά υπερνίκησαν τις υλικές ελλείψεις. Χαρακτηριστικά ο Λευτέρης Ζέρβας και η Βάσω Χατζή είπαν: "για τον Κόρο θα έρθουμε στον Αυλώνα ακόμη και με τα πόδια!'' Επιπλέον ο Σύλλογός μας με συνεντεύξεις από την οικογένεια Κόρου καθώς και άλλες πηγές, συγκέντρωσε σημαντικές στιγμές από την ιστορία του σολίστα Γιώργου Κόρου την οποία αφηγήθηκε στο ακροατήριο της εκδήλωσης ο τοπικός σύμβουλος Αυλώνα κος Δημήτρης Γιασιράνης. Μεταξύ όσων ειπώθηκαν για τον μεγάλο μουσικό είναι και τα παρακάτω:

O Γιώργος Κόρος είναι ένας από τους σπουδαιότερος εκφραστές της ελληνικής μουσικής παράδοσης στο βιολί. Γεννήθηκε το 1923 στους Ανδρωνιάνους Εύβοιας. Ο πατέρας του Νικόλαος, ιεροψάλτης, τον γαλούχησε με Βυζαντινές μελωδίες.
 O ίδιος σε συνέντευξή του έχει πει:
«Γεννήθηκα στους Ανδρωνιάνους Κύμης, ένα μικρό φτωχό χωριό, αλλά γεμάτο αγάπη για την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου ήταν ο Νικόλαος Κόρος, που ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς ανθρώπους της περιοχής, και η μάνα μου, η Κατερίνα, ήταν νοικοκυρά. Εγώ είχα άλλες τέσσερις αδερφές. Σκεφτείτε χρόνια δύσκολα, με πείνα και δυστυχία. Νομίζω πως εγώ έμοιασα στον πατέρα μου. Ο πατέρας μου, ο οποίος έψελνε, με έμαθε βυζαντινή μουσική. Έφευγα από το χωριό μου και περπατούσα δύο ώρες για να πάω σε άλλο χωριό στο Γυμνάσιο. Θυμάμαι πως το πρώτο μουσικό όργανο που έπιασα στα χέρια μου ήταν ένα μικρό μαντολινάκι, το οποίο πιτσιρίκια το σκαλίζαμε και προσπαθούσαμε να μάθουμε. Είχα κι ένα λαούτο, αλλά δεν έκανα σπουδαία πράγματα. Κάποια μέρα, λοιπόν, ο πατέρας μου έφερε ένα βιολί στο σπίτι, το είχε τυλιγμένο μέσα σε μια νάιλον σακούλα. Μόλις το έπιασα στα χέρια μου, ήταν σαν να έπαιζα χρόνια. Έπαιζα με μαγικό τρόπο. Θυμάμαι, ξυπόλυτος πήγαινα σε ένα κουρείο με το βιολί ανά χείρας κι εκεί άκουγα στο γραμμόφωνο τον Παπασιδέρη, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Ρίτα Αμπατζή, τον Ρούκουνα και μετά πήγαινα στο σπίτι και έπαιζα τα τραγούδια τους, λες και τα έπαιζα χρόνια. Οκτώ χρονών ήμουν όταν πρωτόπαιξα βιολί και 12 ετών έπαιξα για πρώτη φορά σε πανηγύρι. Εμένα δεν μου έδειξε κανένας πώς παίζεται το βιολί. Εντελώς μόνος μου τα έμαθα όλα».
 Ακόμη και σήμερα ο Γιώργος Κόρος όταν τον ρωτούν αν μελετάει βιολί απαντά:
«Όχι τώρα, αλλά ποτέ. Κοίταξε, αν διάβαζα μουσική και ήμουν σε άλλο είδος, έπρεπε υποχρεωτικά να μελετώ. Αλλά εδώ, τώρα, είναι θέμα αντιλήψεως, μυαλού, γιατί έχουμε να κάνουμε με φαντασία, αίσθημα, χρώμα κλπ. Λοιπόν αν δεν κόβει το μυαλουδάκι και τα χέρια και η καρδιά και όλα μαζί δεν κάνουμε τίποτα».
Το 1937 η οικογένεια Κόρου εγκαθίσταται στην Χαλκίδα. Λίγο μετά, κηρύχθηκε ο πόλεμος. Εκείνη την εποχή άρχισε ο κόσμος σιγά σιγά να μιλάει για τον Γιώργο τον Κόρο με το βιολί.
 Για τα δύσκολα χρόνια του πολέμου του ‘40 ο Κόρος αφηγείται:
 «Ακόμα και στο στρατό δεν άφηνα το βιολί από κοντά μου. Φαντάρος πήγα στον Βόλο κι από εκεί με έστειλαν στα βουνά των Ιωαννίνων. Θυμάμαι που μου είπε ο αντισυνταγματάρχης ο Αλιμάς: “Εσύ πού πας, ρε, με το βιολί; Έχουμε πόλεμο”. Δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να παίζω. Στη σκοπιά έπαιζα βιολί, στον ύπνο μου το έβαζα κάτω από το προσκεφάλι μου».
 Το 1947 αρραβωνιάστηκε με την αγαπημένη του σύζυγο Ασημίνα και μετά παντρεύτηκε. Φεύγουν από τη Χαλκίδα και έρχονται να μείνουν στον Αυλώνα. Από τον Αυλώνα ο Γιώργος Κόρος έφευγε με το βιολί ανά χείρας και πήγαινε κι έπαιζα για τρία συνεχόμενα μερόνυχτα σε μαγαζιά στα Μέγαρα, όπου ξεκίνησε και η επαγγελματική του καριέρα. Εκεί έπαιζε με τον Μήτσο Αραπάκη, τον Ρούκουνα, τον Παπασιδέρη, έγινε πασίγνωστος και τον αγάπησε όλη η Αττικοβοιωτία. Στον Αυλώνα έπαιξε επανειλλημένα σε πανηγύρια, γάμους και γιορτές χαρίζοντας ανεπανάληπτες στιγμές με τις μοναδικές του δοξαριές.
Από το 1947 που ανέβηκε για πρώτη φορά σε πάλκο, κατάφερε να συνεργαστεί με όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού: από τον εκπρόσωπο του δημοτικού τραγουδιού Γιώργο Παπασιδέρη, ο οποίος τον έβαλε στην Columbia να παίζει σε δίσκους, μέχρι τους Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Μήτσο Αραπάκη, Στέλιο Καζαντζίδη, Καίτη Γκρέι, Γιώτα Λύδια, Πάνο Γαβαλά, Μανώλη Αγγελόπουλο, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γλυκερία, Ελένη Βιτάλη, Δημήτρη Ζάχο, Αλέκο Κιτσάκη, Σοφία Κολλητήρη, Νίκο Πανουργιά, Στάθη Κάβουρα, Τασία Βέρρα, Μάκη Χριστοδουλόπουλο,  και πολλούς άλλους.
 Το βιολί τότε δεν αποτελούσε μέρος στις κομπανίας των στεριανών δημοτικών τραγουδιών. Την καινοτομία αυτή την επέβαλε ο μέγας τραγουδιστής Γιώργος Παπασιδέρης  διότι κατάλαβε το τεράστιο ταλέντο του μοναδικού αυτού βιολιστή κι έτσι ο Γιώργος Κόρος ήταν ο πρώτος βιολιστής στην Ελλάδα που πήρε μέρος σε κομπανία δημοτικού τραγουδιού.
 Ο ίδιος ο Γιώργος Κόρος αφηγείται:
«Ο Γιώργος Παπασιδέρης με έβαλε στην Columbia…»
«Μέχρι να πεθάνω θα τον ευγνωμονώ, γιατί αυτός με έκανε όνομα και με έβαλε στην Columbia. Mε τον Παπασιδέρη είχαμε συνεργαστεί σε διάφορα πανηγύρια και γάμους. Εκείνος, λοιπόν, ήταν το μεγαλύτερο όνομα της εποχής και έκανε κουμάντο στη δισκογραφική εταιρεία. Μέχρι τότε που μπήκα στις ηχογραφήσεις της Columbia το βιολί το είχαν υποδεέστερο μουσικό όργανο, παραμελημένο. Θυμάμαι, λοιπόν, με παίρνει ο Παπασιδέρης και μπαίνει στην εταιρεία. Τους λέει: “Ο Κόρος θα παίξει επειδή το θέλω εγώ”. Εμένα με έβλεπαν οι άλλοι οργανοπαίχτες με μισό μάτι. Δεν ήθελαν να μπει βιολί στη δισκογραφία. Ήθελαν μόνο κλαρίνο. Μου έκαναν μεγάλο πόλεμο, μέχρι να εδραιωθώ και να γίνω ο Κόρος. Θυμάμαι την πρώτη φορά δεν με άφησαν να παίξω. Την επόμενη μπαίνω μέσα και χτυπάω δυνατά τη θήκη του βιολιού στο τραπέζι. Τα ’χασαν: “Ποιος είναι αυτός που χτυπάει το τραπέζι;” αναρωτιόντουσαν όλοι. Κι αρχίζω και ηχογραφώ όλα τα δημοτικά τραγούδια με τον Παπασιδέρη. Όταν με άκουσαν οι λαϊκοί, τρελάθηκαν με τον ήχο μέσα στα τραγούδια, άρχισαν κι εκείνοι να με ζητούν. Καζαντζίδης, Γκρέυ, Λύδια, Περπινιάδης, Ζαγοραίος, Μενιδιάτης, οι πάντες».
 Για την συνεργασία του με την άλλη μεγάλη μορφή του Σμυρνέϊκου και λαϊκού τραγουδιού Ρόζα Εσκενάζυ ο Γιώργος Κόρος αφηγείται:
 «Με τη θρυλική Ρόζα συνεργαστήκαμε δύο ή τρεις φορές. Ήταν σεμνός άνθρωπος, επαγγελματίας, που γνώριζε όσο καμία άλλη τα τερτίπια και τις δυνατότητες της φωνής της. Ήταν μοναδική καλλιτέχνιδα, γι’ αυτό κι έμεινε θρυλική μορφή. Στα πανηγύρια ανεβαίναμε στο πάλκο στις 9 το βράδυ και κατεβαίναμε την επόμενη μέρα το μεσημέρι»
 Η απήχηση του Γιώργου Κόρου στην Ελλάδα και απανταχού στον κόσμο όπου υπάρχουν Έλληνες ήταν τεράστια. Ο ίδιος λέει γι αυτό:
 «Η πραγματικότητα είναι πως πολλοί με ζήλευαν και ήθελαν να κάνουν κακό στην καριέρα μου. Όμως ο κόσμος με αγάπησε πολύ, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν όλοι εκείνοι να με πειράξουν. Ήμουν πολύ εργατικός. Όταν με καλούσαν σε ένα πανηγύρι, πρώτος πήγαινα, τελευταίος έφευγα. Θυμάμαι που μου έβαζαν επίτηδες δίπλα μου το κλαρίνο με ένα μικρόφωνο για να μην ακούγομαι εγώ. Κάποια στιγμή είπα: “Μέχρι εδώ!”. Και ξεκίνησα να κάνω κι εγώ το δικό μου αγώνα. Θυμάμαι ότι πρώτος ο Καζαντζίδης ήταν που μου φώναξε: “Γεια σου, Κόρο, με το βιολί σου!”»
Τα ταξίμια του Γιώργου Κόρου είναι μοναδικά. Το ταξίμι είναι το δυσκολότερο μουσικό είδος, το οποίο ο Κόρος μπόρεσε και απογείωσε μουσικά, ερμηνεύοντάς το με τον δικό του μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο.
Όπως ο ίδιος λέει:
το ταξίμι είναι μια μελωδία ελεύθερου ρυθμού, μια φαντασία. Τώρα τι να πεις, έχει αλλαγές και χρώματα, αλλά αυτά έχουν απαιτήσεις αισθηματικές. Κάθε νότα, κάθε φράση, κάθε αλλαγή δρόμου πρέπει να έχει και το πάθος της, εκείνο το…αυτό…πώς να το πω…είναι παθητική μουσική αυτή…να παίζεις εσύ αλλά να βρίσκεις κι ανταπόκριση. Αν δεν καταλαβαίνουν αυτοί που ακούν απ’ αυτά τα πράγματα…άμα βλέπεις πνεύματα που δεν καταλαβαίνουν…κρυώνεις. Άμα πάλι σε προσέχει ο άλλος αυτό που ξέρεις το δεκαπλασιάζεις… Έτσι είναι. Αλλά οι μερακλήδες είναι δυστυχώς λίγοι. Τα ταξίμια είναι, να πούμε, σαν να μιλάμε και ο ένας απαντάει στον άλλο και λέει το παράπονό του, το αίσθημά του, την ιστορία του, κάτι που του έτυχε, τέτοια πράγματα και ο άλλος πάλι του λέει, τι λες βρε παιδί μου αυτά έπαθες; κλπ. Έτσι, αυτήν την έννοια έχουν, εγώ κάνω με το βιολί το κλάμα του μέσα από την καρδιά του, το οποίο είναι δύσκολο να εκφραστεί. Τα ταξίμια μου ξεκινάνε, απλά, ήρεμα, μαλακά. Φερ’ ειπείν, ξεκινάμε, ας πούμε, από την οδό τάδε και θέλουμε να βγούμε, π.χ., στην Ομόνοια. Λοιπόν θα περάσουμε από εκείνον το δρόμο, τον άλλο, το τάδε στενό, την άλλη λεωφόρο για να φτάσουμε και να τελειώσουμε. Αλλά αυτό θέλει πολύ γερά αυτιά. Να προσέχουν, όμως, κι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι σημαντικά πράγματα αυτά. Τα άλλα τα υπόλοιπα που ακούμε, τραγούδια, τραγουδάκια και τραγουδάρες…ε, μ’ αυτά βαρεθήκαμε ποια…Τι να πρωτακούσει κανείς, το αυτί τι να σου κάνει»
Η αγάπη του για το βιολί είναι μια σχέση σχεδόν ερωτική όπως λέει και ο ίδιος: «Το βιολί είναι η ίδια μου η ζωή. Αν δεν παίξω έστω και μία μέρα, μελαγχολώ. Πολλές φορές έλεγαν πως, όταν παίζει ο Κόρος, είναι σαν να κόβει δέντρα με αλυσοπρίονο. Εγώ ζήτησα και από την οικογένειά μου, όταν έρθει η ώρα και φύγω, να με κηδέψουν με το βιολί. Τόση λατρεία του έχω!»
Ο Γιώργος Κόρος έγραψε περίπου 1200 τραγούδια, ενώ στο ενεργητικό του έχει πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Με την σύζυγό του Ασημίνα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Νικόλαο και την Κατερίνα Κόρου. Πνευματικά του παιδιά, τα οποία ο ίδιος έβγαλε στο τραγούδι είναι οι Σοφία Κολλητήρη, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, o Πανουργιάς, η Βάσω Χατζή και άλλοι. Σήμερα ο Κόρος ζει μόνιμα στο σπίτι του στη Νέα Ερυθραία, ευτυχισμένος και θαλερός ανάμεσα στην σύζυγό του Ασημίνα, τα παιδιά του και τα εγγόνια του  
Όταν τον ρωτούν αν παίζει στο σπίτι του βιολί απαντά:
«Σπάνια, εγώ ευχαριστιόμουν ξέρεις πότε; Όταν μου παράγγελναν σε κέντρο όταν βρίσκόμουν ή σε γάμο ή σε πανηγύρι, κανένα ταξίμι, κανένα σόλο, τότε ευχαριστιόμουν. Εδώ στο σπίτι δεν γίνεται αυτό»
Μεγάλοι καλλιτέχνες έχουν πει για τον Κόρο τα παρακάτω:
 Στάθης Κουκουλάρης: "δεν υπάρχει καλύτερο πρότυπο από τον Κόρο".
Λευτέρης Ζέρβας: "Ο Κόρος είναι ένα κεφάλαιο μια ιστορία".
Νίκος Χατζόπουλος: "Πριν ν' ακούσω τον Κόρο, δεν μου άρεσε το βιολί ".
Νίκος Οικονομίδης: "Ο δάσκαλος όλων μας".
Γιάννης Βασιλόπουλος: "ε...ο Κόρος...τα ταξίμια του θάνατος".
Λεωνίδας Καβάκος: "Εγώ στο είδος μου και ο Κόρος στο είδος του".
Αλλά και πολλοί άλλοι: "Κόρος δεν θα ξαναβγεί ".

O Γιώργος Κόρος είναι ο τελευταίος μεγάλος παραδοσιακός αυτοδίδακτος καλλιτέχνης της Ελλάδας

Eπίσης αναφέρθηκε η προσφορά του στην τοπική μουσική της ευρύτερης Αττικοβοιωτίας αφού ο Γιώργος Κόρος με την εγκατάστασή του στον Αυλώνα άκουσε και υιοθέτησε με το όργανό του όλους τους τοπικούς σκοπούς και τραγούδια τα οποία έκανε γνωστά και διέδωσε στη συνέχεια στο Πανελλήνιο. Η βραδιά που ακολούθησε στο Μουσείο Ζυγομαλά ήταν μοναδική όχι μόνο για τον Αυλώνα αλλά για όλο τον Δήμο Ωρωπού. Ο Γιώρος Κόρος έφτασε στις 9 το βράδυ μαζί με όλη του την οικογένεια, την σύζυγό του Ασήμω Παπαθεοδώρου, τον γιό του Νικόλαο, την κόρη του Κατερίνα και τα 4 εγγόνια του και γύρω τους κάθησαν όλοι οι Αυλωνίτες συγγενείς και φίλοι της οικογένειας ενώ  ο κόσμος είχε καταλάβει όλους τους διαθέσιμους χώρους και πεζούλια της αυλής του Μουσείου αφού τα καθίσματα (πάνω από 500) αποδείχθηκαν ελάχιστα για το πρωτοφανές πλήθος που κατέκλυσε τον αύλειο χώρο! Τον υποδέχθηκαν ο Δήμαρχος κος Γιάννης Οικονομάκος, ο Αντιδήμαρχος κος Γιώργος Παπαγιάννης, το ΝΠΔΔ Πολιτισμού Δήμου Ωρωπού, υπό την αιγίδα του οποίου τελούνται τα Ζυγομάλεια και το Τοπικό Συμβούλιο Αυλώνα. Η βραδιά μετά τις προσφωνήσεις και τους χαιρετισμούς του κου Δημάρχου και των αρμοδίων του Δήμου, άρχισε με την αφήγηση της ιστορίας του μεγάλου καλλιτέχνη στην οποία εμβόλιμα συμμετείχαν το Χορευτικό του Πνευματικού Κέντρου Αυλώνα και η Χορευτική Ομάδα του Συλλόγου μας και συνεχίστηκε κάτω από την καλλιτεχνική επιμέλεια της Κατερίνας Κόρου και του Γιώργου Κυριακού με το πλήθος των τραγουδιστών και μουσικών που παρευρέθηκαν τιμητικά στην εκδήλωση. Όλοι οι καλλιτέχνες έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και οι θαυμάσιες μουσικές  και τραγούδια τους, πολλά από τα οποία συνθέσεις του Κόρου, πλημμύρισαν όλο τον Αυλώνα, με το ακροατήριο μαγεμένο και κατασυγκινημένο να παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον! Προς το τέλος της βραδιάς, ο Γιώργος Κόρος δακρυσμένος, αφού ευχαρίστησε ''όλους τους διοργανωτές, τον Αυλώνα και όλη την Αττικοβοιωτία'' όπως είπε, ζήτησε, τι άλλο, να παίξει βιολί!!!! Σηκώθηκε υποβασταζόμενος και παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε πρόσφατα, έπαιξε ασταμάτητα για 20΄ λεπτά, όπως μόνον αυτός ξέρει να παίζει, αυτό το ''σκοτεινό'' όργανο όπως συνηθίζει να αποκαλεί το βιολί λόγω της δυσκολίας του, που το έμαθε τελείως μόνος του. Απέδειξε για μιά ακόμη φορά την τεράστια αγάπη του για το βιολί το οποίο χειρίστηκε όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης μέχρι σήμερα σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και τον κανόνα ότι όταν κάποιος αγαπά πολύ αυτό που κάνει είναι σίγουρο ότι θα διαπρέψει! Ευχαρίστησε με τον μοναδικό τρόπο που αυτός γνωρίζει όλους όσους τον τίμησαν στην εκδήλωση κι όπως δήλωσε την άλλη μέρα στα παιδιά του, όλη τη νύχτα δεν κατάφερε να κοιμηθεί γιατί έκλεινε τα μάτια του και μπροστά του περνούσε, σαν πλάνα κινηματογραφικής ταινίας, ''όλη η εκδήλωση που του έκαναν οι Αυλωνίτες!!!'' Όση ώρα έπαιζε ο Κόρος, οι τραγουδιστές, οι καλλιτέχνες και ο κόσμος που ήσαν παρόντες, τον επευφημούσαν με φράσεις όπως: ''να ζήσεις Δάσκαλε'' και "γειά σου Κόρο με το βιολί σου''!!! Η Κατερίνα Κόρου συγκινημένη από την άψογη εκδήλωση προς τιμήν του πατέρα της, με τη σειρά της από βήματος, ευχαρίστηκε με θερμά λόγια όλους όσους διοργάνωσαν το αφιέρωμα αυτό και δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την Διευθύντρια του Μουσείου Ζυγομαλά κα Έφη Κρέμου, η οποία επιστάτησε στην προετοιμασία των  χώρων του Μουσείου, για τα Ζυγομάλεια 2012 και ξενάγησε τα πλήθη των επισκεπτών του Μουσείου. Την επόμενη μέρα μάλιστα έγραψε στο λογαριασμό που διατηρεί στο facebook το παρακάτω ευχαριστήριο μήνυμα: ''ευχαριστούμε πολύ τον Σύλλογο Αυλωνιτών ''ΤΟ ΣΑΛΕΣΙ΄΄ για την τιμητική βραδιά που οργάνωσε για τον Γιώργο Κόρο στο Μουσείο Ζυγομαλά και όλο τον κόσμο που ήρθε να τον τιμήσει. Κατερίνα Κόρου''. Τον Γιώργο Κόρο τίμησε ο Δήμος Ωρωπού με αναμνηστική πλακέττα που παρέδωσε στον καλλιτέχνη ο Δήμαρχος κος Γ.Οικονομάκος, την οποία επιμελήθηκε το μέλος του Συλλόγου μας κα Γιούλη Νταβαρία και την σχετική δαπάνη κατέβαλε ο Σύλλογός μας. Στη συνέχεια ο Σύλλογός μας ανακήρυξε τον Γιώργο Κόρο επίτιμο μέλος μας, με σχετικό έγγραφο που του παρέδωσε το ειδικά εξουσιοδοτημένο γι αυτό ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου μας Γιώργος Κυριακού. Μετά το τέλος αυτής της μοναδικής για τον Αυλώνα και την ευρύτερη περιφέρεια εκδήλωσης, οι καλλιτέχνες, φιλοξενήθηκαν στην ταβέρνα Χριστοφόρου όπου με έξοδα του Συλλόγου μας, τους παρατέθηκε γεύμα με τοπικά εδέσματα, το οποίο είχε διάρκεια μέχρι τις 5 το πρωϊ!!! Ο Αυλώνας για μιά ακόμη φορά αποδεικνύεται φιλόξενος στους καλεσμένους του και ευγνώμων στους πολίτες του αλλά και αυτοί δεν παραλείπουν να εκφράζουν τις ευχαριστίες τους και να ανταποδίδουν την αγάπη τους για τον τόπο που επισκέπτονται, ζουν και δημουργούν, παραδείγματα που πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν, ιδίως στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.  Θερμές ευχαριστίες από τον Σύλλογός μας στους εξαιρετικούς μουσικούς, τραγουδιστές και καλλιτέχνες που αφιλοκερδώς πλαισίωσαν το αφιέρωμα στον Γιώργο Κόρο:

Bάσω Χατζή
Νίκο Πανουργιά
Σπύρο Μπρέμπο
Γιώργο Βέλιο
Κατερίνα Κόρου
Λευτέρη Ζέρβα
Θανάση Μαργιέτη
Θανάση Ρόκα
Νίκο Μπρέμπο
Γιώργο Κυριακού
Παναγιώτη Πλαστήρα


Η Κατερίνα Κόρου και ο Γιώργος Κυριακού 
προετοιμάζουν τις καλλιτεχνικές λεπτομέρεις
πριν αρχίσει το αφιέρωμα

Ο Νίκος Πανουργιάς

Η Βάσω Χατζή

Ο Σπύρος Μπρέμπος

Ο Γιώργος Βέλιος με τον Λευτέρη Ζέρβα

η Κατερίνα Κόρου σύρει τον χορό με τους Αυλωνίτες

 ο Γιώργος Κόρος με την Ασήμω του

Η Κατερίνα Κόρου

Η Χορευτική Ομάδα του Συλλόγου μας


Το Χορευτικό του Πνευματικού Κέντρου Αυλώνα

Το χορευτικό του Πνευματικού Κέντρου Αυλώνα

ο Γιώργος Κόρος ζητάει να παίξει το ''σκοτεινό'' αυτό όργανο
που πλημμύρισε την Ελλάδα με τις εξαίσιες μουσικές του


Αριστερά η Βάσω Χατζή, πίσω η Κ.Κόρου και ο Ν.Κόρος
στη μέση ο άνθρωπος που αποθέωσε με τους ήχους του την Ελληνική λαϊκή μουσική

Η απονομή της τιμητικής πλακέττας στον Γιώργο Κόρο
από τον Δήμαρχο κο Γ.Οικονομάκο

 Στην ταβέρνα Χριστοφόρου για την φιλοξενία των καλλιτεχνών
που συμμετείχαν στο αφιέρωμα






Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΙΤΥΧΟΝΤΕΣ ΑΕΙ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΥΛΩΝΑ 2012

Τα παρακάτω παιδιά από το Λύκειο Αυλώνα πέτυχαν την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Στα παιδιά, τους γονείς τους και τους καθηγητές τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια.  Ευχόμαστε στους νεαρούς φοιτητές και φοιτήτριες, καλή φοιτητική ζωή και καλή σταδιοδρομία στην ακαδημαϊκή τους πορεία!